Ons verhaal
Ik groeide op in rook
Toen ik geboren werd, vulden ze de kamer met wierook. Als kind brandde mijn moeder het elke vrijdag. Ik wist niet wat het was. Ik wist alleen dat de hele wereld zachter werd zodra het brandde.
Vrijdagse rook
Ik groeide op in Salalah, aan de zuidkust van Oman. Elke vrijdag legde mijn moeder hars op kooltjes en liet ze de rook het hele huis vullen. Kwamen er gasten, dan brandde het. Was er iets te vieren, dan brandde het. Had de dag het gewoon nodig, dan brandde het ook.
Ik wist niet dat het wierook was. Ik wist niet dat het zeldzaam was. Ik wist alleen dat als de rook opsteeg, alles in ons huis veranderde. Stiller. Warmer. Alsof de kamer zelf je omarmde.
Dat gevoel bleef nog lang bij me, ook nadat ik was vertrokken.
Op zoek naar dat gevoel
Ik verliet Oman toen ik achttien was. Ik studeerde filosofie. Ik bracht tijd door in ashrams. Ik kookte voor gemeenschappen. Ik componeerde muziek en trad op op podia over de hele wereld. Ik zocht naar iets wat ik niet kon benoemen.
In Costa Rica, omringd door jungle en stilte, vond ik een soort rust. Mediteren ging me gemakkelijk af. Er was iets bijzonders aan dat bos. Maar elke keer als ik terugkeerde naar het gewone leven, verdween dat gevoel.
Er ontbrak iets aan de ruimte zelf.
Ik bleef zoeken. Meer landen. Meer leraren. Meer podia. En al die tijd lag het antwoord te wachten in de plek die ik had achtergelaten.
Costa Rica. Stilte kwam daar makkelijk.
De bergen herkenden me
Toen ik terugkeerde naar Oman, reisde ik naar de bergen van Dhofar, waar de wierookbomen groeien. Families van verzamelaars brachten me naar de Boswellia sacra-bomen die daar al honderden jaren groeien, vastgeklampt aan rotswanden in de droge bergwind. Dezelfde bomen waarvan de rook de tempel van Salomo vulde. Dezelfde hars die de wijzen bij zich droegen.
En het grootste deel van de wereld is ze vergeten. Wat mensen tegenwoordig ‘wierook’ noemen, is meestal iets heel anders. Massaal geoogst. Er is niets heiligs meer aan. Maar hier, in deze bergen, groeide echte wierook nog steeds. Stroomde ze nog steeds uit de stam.
Ik nam wat mee naar huis. Legde het op een kooltje. En op het moment dat de rook opsteeg, was ik weer tien jaar oud. Ik zat in de woonkamer van mijn moeder, op een vrijdagmiddag.
Het gevoel dat ik zocht op andere continenten, in ashrams, jungles en concertzalen... was al die tijd hier. In de rook waarin ik opgroeide.
Het begin. Een koffer hars en een verhaal om te vertellen.
Een koffer en een gevoel
Ik pakte een koffer vol hars en nam die mee naar festivals en markten door heel Europa. Zonder businessplan. Alleen met de overtuiging dat als anderen zouden voelen wat ik voelde in die bergen, iets in hen het zou herkennen.
Het werk verdiepte zich. Ik begon zelf etherische oliën te distilleren. Daarna te mengen. Attars en parfums te maken. Niet voor anderen. Voor mezelf. Voor datzelfde gevoel dat de vrijdagse rook van mijn moeder me gaf. Alleen nu gedragen op de huid.
Iemand kwam naar de kraam. Boog zich voorover. De rook omarmde diegene.
De schouders zakten. Het gezicht werd zachter. Even waren ze stil. En dan zeiden ze altijd iets soortgelijks:
"Waar was dit mijn hele leven?"
"Mensen kwamen niet voor wierook. Ze keerden terug naar een gevoel dat ze niet konden benoemen. Hun lichaam onthield het, ook al waren zij het zelf vergeten."
Dat is wat Sacrasoul werd.
Waarom Sacrasoul
De wierookboom die in Oman groeit, heet Boswellia sacra. Heilige wierook. Ze groeit alleen op de grond waar ik geboren ben. Op de grond waar mijn moeder haar elke vrijdag brandde.
Sacra Van de heilige boom. Soul Van wat het in je raakt. De ruimte om je heen en de ruimte binnenin.
De mens achter de rook
Nu win ik dezelfde heilige hars die het huis van mijn moeder elke vrijdag vulde. Ik distilleer oliën. Ik meng parfums. Bij elke oogst keer ik terug naar die bergen. Bij elke partij houd ik de hars tegen het licht en vraag ik of ze klaar is.
Dit is geen bedrijf dat ik heb gebouwd. Het is een gesprek dat ik nog steeds voer met iets dat veel ouder is dan ik.
Sho
Oprichter en parfumeur
Wat je echt in handen hebt
Heilige harsen. Etherische oliën die ik zelf distilleer of betrek van ambachtslieden die ik volledig vertrouw. Attars en parfums, met de hand gemengd, pas uitgebracht als ik voel dat ze klaar zijn. Alles hier ontstaat met één bedoeling: je terugbrengen bij jezelf.
Geoogst met respect
Ik werk samen met dezelfde families die deze hars al generaties lang oogsten. Ik betaal hen eerlijk. Ik respecteer wat zij weten. Hun handen zitten in alles wat bij jou terechtkomt.
We geven terug aan de aarde
5% van elke bestelling gaat naar de stichting die wierookbomen plant en verzorgt. Deze bomen verdwijnen. Wij helpen ze terug te komen.
Puur. Vol. Levend.
Niets verhit. Niets bewerkt. Niets verdund. Wat de boom gaf, is precies wat jou bereikt.
Als je dit leest, voel jij het ook.
Neem iets heiligs mee naar huis
Harsen, oliën en parfums. Elk gemaakt om hetzelfde te doen als de vrijdagse wierook van mijn moeder: een gewone kamer veranderen in een plek die je omarmt.
Ontdek de collectie